حادثه­ي بيداد هنگام خروج از فردوس نبود و اتفاق با سيب نيفتاد، كه سيب اتفاق بود. مصيبت آدم هم از فرداي حادثه نبود كه از ديروز اتفاق شروع شد. آن هنگام كه آدمي به صحراي حيرت و رافت تنها خويش را ديد و خويش را. از امتحان آنچه در برابرش قرار دادند پيروز نيامد. آدمي در خود بود كه تنها و تنها وجه­اي از عشق ديد و به لحظه­اي طاقتش طاق شد و نطفه تمرد بسته شد. ندانستن بلاي آدمي شد كه " ...فاينما تولوافثم وجه الله" ...* را نخوانده بود و چشم فقط بر جزء داشت. سيب را ديد و به صورتي از مقام عشق بسنده كرد. به عوض آن بيچارگي بار خود را بربست و در پي آدم به شهر داد و فغان روان شد. آدم به دنبال بازگشت و براي به دست آوري آنچه به تاراج و سيل فنا ديده بود مي­گشت. هر راهي را ديد و براي تجربه رفت. راه همراه تجربه با هم به پايان مي رسيد و دوباره راهي نو و آغازي ديگر. اما آنچه كه لازم بود و يافته نمي­شد و نمي­شود دانايي و بينايي بود. وقتي همه چيز چشم بود و بينايي، آدم نابيناست، چنانكه او مي­گويد: "قال رب لم حشرتني" ...*.  دانايي آن است كه بداني سيب يا گندم بي­ ايماني نسبت به چشم است و تمرد و تخطي بينايي كه آن را كوري خوانند، جفا و جور در رصد اشتباه مقام دانايي­ست؛ فراموشي هر آنچه بوده و سفارش شده در چنين گفتماني ست كه خطاب آمده: "... كذلك اتتك اياتنا فنسيتها"...*