خدا را شكر كه رويا را آفريد و به خيال بال پرواز داد تا از سقف آسمان هم بگذرد و بي خيال كرده و نكرده خود را در مكان و ماواي انساني بهشت برين ببيند.

خدا را را سپاس كه آفتاب هر روز صبح به سر چينه مي نشيند و كنار باغچه مي آيد و بنفشه ها و شب بوها را غرق نور مي كند و چشم هاي بي فروغ ما را باز اميد مي دهد.

روز و شب ما پاداش نسيم كه اگر بي خبر هم بيايد ما از كرشمه اش بو و خبري مي گيريم نگفتني  اما مست شدني.

آسمان را سپاس، ابرها را درود، باران را منت، رنگين كمان را دست مريزاد، و بهار سفر رفته را تمنا كه باز آيد. كه باز آيد و رويا را زندگي دهد و خيال را دوباره جان، كه باز آيد براي درك دوباره بنفشه ها و هم رقصي با شب بوها، باز آيد براي باور مجدد اقاقي و در آغوش كشيدن نرگس. بهار رفته را التماس تا به رسم مروت و انصاف باز آيد.