| بازگشت به آرشیو | ||||
|
"شبي كه ماه سوخت" - [17/12/1387] - امير عباس مهندس "نگاهی به اشعار پايا فرهنگ فر " اگر شعر را اتفاقي بدانيم كه در لحظه مي افتد خواه ناخواه مساله ي شهود مطرح مي شود. به عبارتي شهود است كه خالق لحظه مي شود و ثمره ي و نتيجه اين دريافت، كلام و يا سخني مي شود كه ما اكنون به شعر و خلق هنرمندانه بيان و تعبير مي كنيم. به صورت معمول شعر را محصول الهام و تخيل گفته اند و مرز ميان اين دو را وهم دانسته اند و در مقابل عده اي معتقد به باز گويي انديشمندانه و ايده و كلام پرورش يافته از آگاهي و فكر شاعر بوده و بيشتر به عنصر خودآگاهي معتقد هستند و به عنصر ميان ذهن و كاغذ كه زبان باشد مي پردازند. در شعرهاي پايا فرهنگ فر ساده مي نويسد و اولين دريافتي كه خواننده از اين كلام دارد صداقت گوينده است. احساسي ساده و بي پيرايه بازتاب نگرش و زندگي اين گونه مي باشد. شبي كه ماه سوخت كتاب مختصري است از پايا فرهنگ فر كه به تيراژ يك هزار و صد نسخه توسط نشر فرهنگ ايليا به سال 1387 چاپ و منتشر شده است. *** اين سان كه خم شده اند خوشه هاي نورس برنج گمانم اسم مقدس تو را شنيده اند لحظه لحظه از زبان من. *** تو كه رنگ را مي شناسي بانو همين كافي است. اصلا مي تواني كمي از من را با سبز قاطي كني تا رنگ خوشبختي ساخته شود. مجنون آدم خوش شانسي بود نگاه كن! *** داغ تو گردنم را قلقلك مي دهد چوبه ي دار من باش. *** نگاه من سال هاست در پيچاپيچ جاده ها با ديلمان آواز مي خواند انگار پيشتر از اين ها تو را زاده بودم به درختان گفته بودم صبر مي كنم! اكنون از هر سو كه بيايي حادثه ي ماندگار مني. نظرات و پیام های شما :
|