آيا مي شود كوچه باغ ها قدم هاي ما را از ياد ببرند؟ آيا مي شود راه هاي باريكي كه به قله ها مي رسد آوازمان را فراموش كرده باشند؟ آيا مي شود فكر كرد كه جاده ها عطر شال و دست هاي شما را به خاطر نياورند؟

آيا مي شود شكوفه هاي بادام و سيبي كه پيراهن و دامني از جنس بهار را قابي از حسرت گرفته بودند از ياد ما را برده باشند؟

آيا بادي كه در گيسوي شما مي وزيد در كجاي اين كوه ها و دره ها سرش را به كدام سنگ مي زند؟ سنگ هايي كه خبر شما را از باد ديوانه گرفته اند نمي شود هنوز سنگ مانده باشند. و چشمه اي كه از درد سنگ و كوه  مي جوشد مشخصا آب نيست.

آيا فكر مي كنيد بعد از اين همه بي خبري از شما مي توانم هنوز، همان مانده باشم؟