بسم الله الحي   

هركس به فراخور حال خود آنچه درآغاز كلمه بودرادرك وباآن زندگي كرد،از آن بهره برد وچنين شد كه هرآدمي خودكلمه شد ودنيايي ازكلمه را به همراه داشت.كلمه ها فراوانتراز آدمهاشدند كه جمله ، حرف وحديث وخطابه شكل گرفت. شعرها گفته وحكم ها صادرگرديد. داستانها نوشته وافسانه هابراي من ماند.
وشيريني واژه هايم ازطعم سيبي است كه خيلي پيش پدرومادرم باخودازجائي آوردند كه حتي تلخي ها هم نيكوست. وازنگاه من شد كه هر چه تلخ وزشت رانپسنديد.
من فكر ميكنم،حرف كه ميزنم ،داستان وشعر كه مينويسم ازكلمات وحرفهايي است كه نزد شماست ازواژه هائي است كه درانتظار ديده شدن به آسمان چيده شده اند. آيا براي همين است كه حرفي كه ازشما ميشنوم شعري كه ميخوانيد، داستاني كه نوشته ايدبراي من آشناست.
چنين است كه بسترمشتركات ماباكلمه گسترده ميشود ،به هم نزديكتر ميشويم با فرسنگ ها فاصله بازكنارهم زندگي ميكنيم وگذشته از زبان همدليم.ما سعي داريم بدانيم چنددوست نزديك ترازخويش به خود داريم.

«هستيم و اميد كه باهم بمانيم»

کاشان - صندوق پستی 1531